De internationale 'Wereldkeuken'

Van ruwe kost naar wereldkaart

Wat van ver komt…

…is lekker! Daar neigt de uitkomst van een recent onderzoek van een bekende kant-en-klaar-maaltijdfabrikant in elk geval naar.

Wij Nederlanders zijn dol op ‘buitenlands eten’. Graag laten we ons inspireren door de gerechten en ingrediënten van andere landen. Ook wordt in desbetreffend onderzoek aangegeven meer dan regelmatig af te wijken van het geijkte ‘aardappels-groente-vlees’. Pasta- en rijstgerechten rekenen we tot ‘onze’ kost. Dat we slechts iets ‘internationaals’ koken bij gelegenheden wordt dan ook heftig bestreden (ruim 60%).

De reislustigheid van de Nederlander is wereldwijd bekend, het is dan ook niet verwonderlijk dat de Nederlanders zich inmiddels bewust zijn van het feit dat er ‘elders’ heel anders gegeten wordt. En dat beperkt zich niet tot de meest populaire vakantielanden als Frankrijk, Spanje en Turkije, alhoewel het tegenwoordig wel de normaalst zaak van de wereld is niet te koken maar ‘een tapaatje te doen’ of in plaats van een frikadel even snel een ‘Döner’ naar binnen te werken. Ook de Afrikaanse, Aziatische, Griekse en Italiaanse specialiteiten worden graag gegeten.

En och, laten we wel wezen, de ‘typisch Nederlandse’ produkten zijn soms heerlijk, maar beperkt zich in grote lijnen tot de zoetigheden (koek en gebak) en wat we tegenwoordig ‘winterse kost’ noemen (erwtensoep, zuurkoolstamp, boerenkool..). Natuurlijk, we mogen trots zijn op de ‘Hollandse Nieuwe’, hutspot is heerlijk op zijn tijd, maar om een frikadel, wentelteefje of patatje oorlog nu tot culinair hoogstandje van internationaal niveau te noemen….het gaat wat ver.

Culinaire inhaalslag

Eeuwenlang zijn Nederlanders bepaald geen fijnproevers geweest. Hun keuken was, op z’n best uitgedrukt, aan de stevige kant; alleen de vis moest vers zijn en voor de rest werd er veel geprakt. Dit laatste tot grote gruwel in de ogen van buitenlanders.

De afgelopen decennia zijn veel Nederlanders echter bezig met een regelrechte inhaalslag. Want Nederlanders mogen dan over het algemeen voornamelijk snel en gemakkelijk willen koken – af en toe denken ze te veranderen in culinaire kunstenaars. Ze staan uren in de keuken, raadplegen kookboeken met exquise recepten en abonneren zich op dure keukenmagazines waarin topkoks, culischrijvers en fotografen elkaar naar de kroon steken op het gebied van de cuisine sauvage of de cuisine de fusion. Als televisiezender tel je niet mee als je geen kook- of culinair programma uitzendt. Nederlandse cuisiniers zijn televisiesterren geworden en wijnkennis – ook al geen Nederlandse specialiteit – is te halen op tientallen wijnclubs en proeverijen.

Geschiedenis

Hoewel bovenstaande misschien anders doet vermoeden: ook de Nederlandse keuken en eetgewoonten hebben een geschiedenis. En aangezien u op dit moment een fragment leest uit een  E-Zine boordevol wereldwijde culinaire informatie en geschiedenis mogen we eigenlijk niet aan de Nederlandse tradities voorbij gaan. Eten-E-Zine is immers óók een Nederlandse productie…

We beginnen omstreeks 1500 toen de aandacht voor tafelmanieren en eten op zichzelf wat meer betekenis kreeg dan enkel het geven van energie. De Rotterdamse humanist Desiderius Erasmus nam in De beleeftheidt der kinderlijcke zeden (1530) een aantal gedragsregels op: kinderen dienden met gewassen handen aan tafel te komen en met een servet hun mond af te vegen alvorens een slok te nemen. Ook was het niet langer netjes schaal of bord met de vingers leeg te maken, laat staan schoon te likken!.......

Meer weten over de evolutie van de kookkunst, eetgewoontes en hedendaagse trends in ons eigen land?  U vindt het hier......

Terug naar alle keukens