De Griekse keuken

Gastronomisch Grieks genieten...

Er was eens…

…een dichter uit Gela, Archestratus, tijdgenoot van Alexander de Grote (rond 330 v.C.). En dat was zo’n enorme lekkerbek dat hij het presteerde om een van de langste tochten naar vele geciviliseerde landen van de oude wereld te maken om informatie te verzamelen over de gastronomische gewoonten van die mensen en plaatsen waar de beschaving al een hoogtepunt bereikte voordat dit in Griekenland het geval was….

De Griekse oudheid liet zich ook op culinair/gastronomisch vlak gelden, zo blijkt.

Gedurende de allereerste jaren van onze geschiedenis waren de Grieken reeds zò geïnteresseerd in de kookkunst dat zelfs schrijvers en filosofen niet aarzelden om zich bezig te houden met het maken van verschillende combinaties, het vervaardigen van verrukkelijke schotels en bonbons en het vermelden van de desbetreffende recepten in speciale kookboeken. Deze kookboeken zijn naar alle waarschijnlijkheid de eerste in hun soort geweest.

’s Werelds eerste gastronoom is volgens de verhalen de Griek Epistratus, hij schreef het epische "Hedypathia" (wellustigheid). Dit werd zo'n plezierig en aantrekkelijk boek gevonden dat deze Epistratus de titel "Hesiodus van de Lekkerbekken" veroverde. Zijn boek werd later vertaald in het Latijn onder de titel: "Hedipathetica" door de beroemde eerste Romeinse dichter Ennius.
Een andere gastronomisch specialist was de dichter Temachidas van Rhodos; elf boeken stelde hij samen onder de titel "Diner Beschrijvingen".

Helaas gingen genoemde werken en vele andere lofzangen over de Griekse maaltijden en banketten verloren in de verwoestende vlammen die de Bibliotheek van Alexandrië in de 7^e eeuw velden.

Gelukkig beschreef de schrijver Athenacus de genoemde gastronomen in zijn werk “Geleerden aan tafel” (Deipnosophisten).

Zo’n tweehonderd jaar vóór de Klassieke Tijd begon de Griekse kooktechniek zich echt te ontwikkelen en bloeide gedurende de Gouden Eeuw volop. Het Grieks talent beleefde hoogtijdagen met betrekking tot het verzinnen van groenten- en vleescombinaties welke een tot dan toe ongekend speciale smaak opleverden.

Klassieke Ontwikkeling

Niet alleen aten ze de vis die ze zelf vingen in de Saronische Golf, maar ook voerden ze Muggria (grote zeepaling) in, een soort rode poon vanuit Sicyon en diverse vissoorten aan de noordelijke kust van de Peloponnesus. Zelfs de nederige ‘marida’, een klein visje, werd gebakken in veel olijfolie als een goddelijk gerecht beschouwd. Ook waren de Atheners dol op......

Dit is een fragment uit ons E-Zine Heerlijk Betaalbaar,

in totaal ruim 128 pagina's leesvoer, lees het vervolg...... 

terug naar alle keukens